هی به خودم قول میدم که به وبلاگم بیشتر سر بزنم ولی اینقده مشغله کاری دارم نمی رسم…

خدایا شکرت سلامت هستم…

ومشغله هام همشون خیره…

واینکه راسش چند وقتی اینستا مشغول بودم. ضربه ی بدی ازش خوردم…

کلا انداختمش دور..

یه دوسال پیش داییم میگفت اینستا گفتم یک موجود خانمان سوز .خانه خراب کنه بی همه چیزه…

ولی نمی دونم چرا از دی ماه پارسال حرفه خودم یادم رفت ورفتم سراغ این موجود بی همه چیز…

خیلیا در اینستا کار فرهنگی میکنن ولی باید راه وروشش رو بلد باشی…

جنبه خیلی حرفا وقضاوتا رو داشته باشی..

هیی خلاصه دوسه روزیه که دیگه نرفتم سراغش..

خداروشکرررر…

سلام اول هر حرفمه.چرا که سلام سلامتی می آره

خوب تو پست قبل گفتم که خودمو علایقمو فراموش کردم….

حالا اومدم بگم که دوسالیه به خاطر گل پسر وارد کار هنری شدم اونم از نوع نمدیش.

کار دستیای نمدی درس میکردم.بعد دیدم من که باید به خاطر بچه خونه باشم.اوقات فراغتمم الا ماشالله زیاد هست.

پس چه بهتر یه شغل خونگی داشته باشم.

دیگه اینقدر تمرین کردم که الان نزدیک شش ماهیه دارم فعالیت میکنم مشتری ثابتمم پسر جان وخان داداشمو دختر خالم هستن.

تو اینستا وایتا وواتساپم فعالم گه گداری یه عزیزی پیدا میشه سفارش میده.

خوب چیا درس میکنم بریم ببینیم…

چقده سخته واسه کسی که از دوران راهنماییش فعال فرهنگی بوده بعد یه دفعه بعد ده سال همه چیز عوض بشه وبه خاطر ازدواج وبچه همه چیز بره به فراموشی…

چقده مدیریتم افتضاح بوده که خودمو علایقمو زیر پاگذاشتم…

فکر میکردم مادری وهمسری به اینه که خودتو وقفشون کنی…

چه فکر اشتباهی خودمو فراموش کردم…

ولی بعد شش سال متوجه شدم ،دیره می دونم ولی من هنوز 28سالمه می تونم برگردم به نرگس با نشاط و فعال …

شما برام بنویسید جای من بودین چیکار میکردین

سلام به عزیزانم

ماه مهیمانی خدابرشما مبارک باد.

نمی دونم چی شد ولی خیلی وقته واسه یه سری مشکلاتی که داشتم ننوشتم.

حالا ان شالله اگه خدا کمک کنه ان شالله تصمصم گرفتم بنویسم.

النماس دعای فراوان

کاروان خاطرات، بازگشته است از جایی که چهل روز گذشته است از ماتم‏های سرخ، از عطش‏های پرپر شده.

این آتش یادها، چهل روز چون اسبان تاخته‏اند بر پیکر صبر آنان.

بازماندگانِ حادثه تیغ و تاول، رسیده ‏اند به نقطه‏ای از آغاز؛ به نگاه‏های در خون شناور، به گلوهای بریده شده در دلِ

تشنگیِ دشت.

کاروانِ اربعین، با خطبه ‏های گریه، از شام رسوا برگشته است و تصاویر جراحت، در سوزنده ‏ترین بیان قاب می‏شود

و در سوزنده ‏ترین بیابان.

بغل بغل شعله ریخته می‏شود در صحرا.

دوبیتی‏ های پرلهیب، سطح مصیبت ‏زده دشت را گلگون ‏تر می‏ کند. اکنون چهل روز از آن سیل عطش، سپری شده

است. قافله‏ای زخم خورده، وارد سرزمین چهلمین روز می‏شود.

اینان اربعین را با خود آورده ‏اند؛ با نقل خاطرات قطعه قطعه شده. دنیای ادب نیز گل و ستاره آورده است که به پای

سربلندی‏شان بریزد.

سلام بر استواری غیرقابل ترسیم شما! سلام بر آن گام‏های شکیباتان که جاده‏ های دراز شام را خسته کرد!

هر سال، چشمان غمبار اربعین که می ‏آید، اطراف ما پر می‏شود از هیئت‏های مذهبی التماس و دسته دسته گل‏های اشک.

هر سال اربعین، از لابه‏ لای واژه ‏های مذاب مداحان، دل‏های آسمانی شما دیده می‏شود و علم‏های ما از هوش می‏روند.

لباس ‏های مشکی تقویم، بوی قتلگاه می‏ گیرند.

اربعین! به یاد روشنیِ شما شمع ‏گونه می‏سوزیم و گریه سر می‏دهیم برای فاصله‏ های خود و زجرهای شما.

خوشا زندگی در این گریستن و مردن‏های پیاپی!

خوشا گریستن برای داغ‏های زینب علیهاالسلام ، برای مصیبت‏های سجاد علیه‏السلام ، برای بی‏تابی بچه‏ های آسمان!

سلام بر اربعین که عاشورایی دیگر از گریه را برای ما به راه می‏اندازد!

من برای گریستن، به آغوشت محتاجم

محمد کاظم بدرالدین

مادر معصومه در قم به حضرت معصومه گفته بود: معصومه را به اسم تو معصومه

اسم گذاشتم، تو هم باید برش گردونی

او خدا را هم قسم داده بود: خدایا من هشت پسر دارم و همه در جنگ و خط مقدم

می‌جنگند. اگر قرار است سهمی از امانت تو را بدهم، یکی از پسرهایم را

می‌دهم؛ اما معصومه را زنده به من برگردان

بعد از روزهایی سخت، معصومه و فاطمه و شمسی و حلیمه، با تعدادی از اسرای مرد، با

پیمودن یک مسیر دو ساعته، با ماشین‌های امنیتی وارد باند

فرودگاه و هواپیما شدند

تصورشان این بود که قرار است آنان را به آمریکا یا اسرائیل تحویل بدهند!… بعد از

پروازی طولانی، در فرودگاه ترکیه، از هواپیمای عراقی، به

هواپیمای ایران‌ایر منتقل شدند تا در روز 12بهمن 1362، وارد فرودگاه مهرآباد بشوند

در هواپیما، خواهر کافی؛ از هیئت همراه هلال‌احمر که حال نگران معصومه را می‌بیند و

می‌شنود که او به فکر زندان و درد و مرگ است، به معصومه

می‌گوید: سعی کن همه چیز را فراموش کنی

تا بتوانی از این به بعد راحت‌تر زندگی نمایی

معصومه به او می‌گوید: من نمی‌خواهم رنجی را که با جوانی‌ام آمیخته است، از یاد

ببرم… به خودم قول دادم هیچ وقت درد و رنج خود و لحظه‌های

انتظار طاقت‌فرسای خانواده بزرگ اسیران درد کشیده را فراموش نکنم. اگر فراموش

کنیم؛ دچار غفلت می‌شویم و دوباره گزیده می‌شویم

برای همین دست به قلم برد و خاطرات خواندنی و تلخ و شیرین اسارتش را به نگارش

درآورد تا من و ما، با خواندن کتاب «من زنده‌ام»، بدانیم زینب و

عباس و اکبر یعنی چه! غیرت و شرف و مردانگی یعنی چه! دفاع از ارزش‌ها و انقلاب

و دفاع از ناموس و حفظ حیا یعنی چه

وقتی معصومه تازه اسیر شده بود و نگاه‌های چندش‌آور و کش‌دار مأموران بعثی از روی

او برداشته نمی‌شد، یکی از اسرای آبادانی که هیکل بلند و

درشتی داشت، با سر تراشیده و سبیل‌های پرپشت، بلند شد و به جواد- مترجم عراقی‌ها

گفت: هرچی گفتم، راست و حسینی براشون ترجمه کن تا شیرفهم بشن

بعد رو به سرباز‌های بعثی کرد و ادامه داد: به من می‌گن اسمال یخی، بچه آخر خطم، نگاه

به سرم کن ببین چقدر خط خطیه! هر خطش برای دفاع از ناموسمونه. ما به سر

ناموسمون قسم می‌خوریم، فهمیدی؟ جوانمرد مردن و با غیرت و شرف مردن برای ما

افتخاره!… ما به سبیلمون قسم می‌خوریم. چشمی که ندونه به ناموس مردم چطوری نگاه

کنه، مستحق کور شدنه. وقتی شما زن‌ها رو به اسارت می‌گیرید؛ یعنی از غیرت و شرف

و مردانگی شما چیزی باقی نمونده که بتونه معنی ناموس رو بفهمه و غیرت رو معنی

…کنه
چه زیبا سیدناصر حسینی در کتاب «پایی که جا ماند»، غیرت آزادگان را تبیین کرده

است: یکی از بچه‌ها که بعدها فهمیدم «محمد اسلام‌پناه» نام دارد، سینه و صورتش براثر

اصابت ترکش خمپاره آبکش شده بود. استخوان‌های دست راستش از آرنج خرد شده بود

و از تشنگی و ضعف نای حرف زدن نداشت. سخت جان داد! وقتی زخم‌هایش را بستیم

گفت: جان ما فدای یه تار موی امام

سیدناصر درباره منصور قاسمی نیز می‌نویسد: روی پیراهنش نوشته بود: بی‌عشق خمینی

نتوان عاشق مهدی شد! افسر عراقی فندک را به دستش داد و از او خواست نوشته روی

آستین‌اش را با فندک بسوزاند… او حاضر نشد مقابل افسر عراقی و دیگر دژبان‌ها نوشته

روی پیراهنش را بسوزاند… افسر عصبانی شد، با لگد به جانش افتاد و به دیوار

کوبیدش. به دیگر دژبان‌ها دستور داد او را بزنند. دژبان‌ها با کابل و لگد به جانش

افتادند… خون از بینی‌اش سرازیر شد… آدم شجاع و نترسی بود. همان جایی که نشسته

بود، دست چپش را زیر بینی‌اش گرفت، خون از لای انگشتانش می‌چکید. منصور با

انگشت راستش روی دیوار نوشت: خمینی

سیدناصر حسینی از روزهای پایان جنگ می‌نویسد. معصومه‌آباد روزهای نخست جنگ

هشت ساله را ترسیم می‌کند: عزیز، چوپان بود. با پنجاه گوسفند اسیر شده بود. از کاشان

راه افتاده بود و در همان روزهای اول جنگ به سمت آبادان آمد. او با همان سادگی خود

می‌گفت: ای کاش گوسفندها را زودتر برای برادرهای رزمنده به جبهه می‌فرستادند

حالا این عزیز در دست عراقی‌ها اسیر بود. او را از پا آویزان کرده و با شلاق به سر و

صورتش می‌کوبیدند. وقتی پایش را باز کردند، کلت روی شقیقه‌اش گذاشتند و به او گفتند

عزیز! این تیر خلاص است. هر وصیتی داری، سریع بگو… درحالی که از دهان و

حلقش خون می‌ریخت، با لکنت زبان گفت: از گوسفندهایی که آورده‌ام، یکی را برای

سلامتی امام خمینی قربانی کنید

بعد از این جمله، دوباره تن عزیز را با شلاق تکه پاره کردند… براثر ضربات زیادی که

بر سرش وارد شده بود، پی‌درپی دچار تشنج می‌شد و صبح همان روز، بعد از چند بار

تشنج، به شهادت رسید

معصومه از دردها و شکنجه‌ها هم می‌نویسد. از همراهی مردان با غیرت اردوگاه با زنان

اسیر، از انقلاب زن و مرد ایرانی در اردوگاه دشمن

معصومه یک بخش کتابش را نیز به انتظار خانواده اختصاص داده است. روزهای درد و

فراق پدر و مادر و برادران و دو خواهرش! روزهای تنهایی بی‌بی و مادرش

نزدیک چهار سال درد فراق و حالا همه آنان، چونان یعقوب به استقبال یوسف آمده‌اند

معصومه از دردها می‌گوید و برادران معصومه از روزهای سخت مفقودی او؛ تا چنگ

زدن به نامه‌ها و در خلوت گریستن! همه آن حرف‌ها؛ «من زنده‌ام» شد؛ تا هرکس که

می‌خواند، بگوید: من به خاطر دلاوریهای این آزادگان سرافراز زنده‌ام! پس همه آن

رشادت‌ها را پاس دارم تا برای همیشه بتوانم ادعا کنم

!من زنده‌ام

اعتصاب غذای معصومه وشمسی و حلیمه و فاطمه ناهیدی، فرمانده زندان الرشید وماموران بعثی رااز پای درآورد

و چهار زن ایرانی به هدف خود رسیدند

صلیب سرخ نام آنان را ثبت کرد و آنها به اردوگاه موصل منتقل کردند

در آن حرکت شجاعانه، معصومه برای رسیدن به آزادگی و زندگی، راه مرگ را پیش پای خود گذاشت

و همسفر مرگ شد، تا به آزادی نسبی رسید

برای او فرق نمی‌کرد، بایستی در همه حال، با شجاعت، پاسدار حریم حیا باشد

به نقیب احمد- فرمانده اردوگاه موصل- گفت: حالا که ما نباید از داخل بیرون را نگاه کنیم

عدنان هم نباید از بیرون پنجره، داخل آسایشگاه ما را نگاه کند

آقای ابوترابی به معصومه و دوستانش می‌گوید: شجاعت و پاکدامنی شما ما را سرافراز کرده… و از رنجی که

شما در آن زندان‌‌ها بردید، ما مردها خجالت کشیدیم و دیگر از رنج ناله نکردیم

وقتی هم عدنان؛ نگهبان زندان زنان، بدون توجه به تذکر آنان، وارد سرویس بهداشتی می‌شود، با فریاد معصومه و

فاطمه، پا به فرار می‌گذارد و آنها تا دفتر فرماندهی نقیب احمد، دنبالش می‌کنند

گرچه این اتفاق، معصومه و فاطمه و شمسی و حلیمه را راهی اردوگاه نظامی عنبر می‌کند و در آنجا، مشکلاتشان

بیشتر می‌شود

اما باز در برابر محمودی کثیف و بی‌غیرت می‌ایستند و می‌گویند: برادران ما اینجا زیر فشار شکنجه و بیماری و

گرفتار گرسنگی و تشنگی و آلودگی‌اند، صدای این آوازه خوان‌ها همه را کلافه کرده است، لطفا این صداها را

خاموش کنید

چقدر زیبا؛ فریادها و بغض فروخورده معصومه و همراهانش، بی‌اختیار به دعای: «مهدی مهدی به مادرت زهرا

امشب امضاء کن پیروزی ما را»؛ تبدیل شد

در بین دعا، نگهبان‌های بعثی به اتاق خواهران ریختند و نعره کشیدند و با کابل بر دیوار و در کوبیدند تا بتوانند

وحشت بیشتری ایجاد کنند

برادران در آسایشگاه‌های دیگر به تصور اینکه بعثی‌ها به جان آنان افتاده‌اند، همصدا با معصومه و یارانش خواندند

مهدی مهدی به مادرت زهرا

اردوگاه یکمرتبه با صدای تیر و الله‌اکبر، همراه شد! فردا سرهنگ محمودی ضحاک به معصومه گفت: شنیده‌ام

دیشب آوازه‌خوان اردوگاه شده‌اید و یاد خمینی کرده‌اید

باز هم انتقال به قاطع یک!… قفسی نمناک و نمور، سرد و تاریک، بدون زیرانداز و روانداز

روز سوم، نگهبان مثل همیشه شوربا و چای را بی‌سروصدا برای معصومه و همراهانش آورد؛ اما با ایما و اشاره

به آنان فهماند که نخورند

محمودی توی آش شوربا صابون ریخته و توی چای، ادرار کرده بود

در قفس زنان نیز بوی نامطبوع و ناخوشایندی می‌پیچید که تا ساعت‌ها آنها را از سر درد کلافه می‌کرد! سرگرد

محمودی گفته بود: در را باز نگه دارید تا بوی چاه فاضلاب سرمست‌شان کند

با این حال و در میان همه دردها و شکنجه‌ها و سختی‌ها و دوری‌ها، بیشتر وقت معصومه و هم‌سلولی‌هایش، صرف

نوشتن دعاهای مفاتیح، روی کاغذهای نازک سیگار می‌شد

همگی غرق نوشتن دعاهای مفاتیح بودند و همه اردوگاه عنبر را زیر پوشش کتاب مفاتیح‌الجنان بردند

این کار برای بعثی‌ها، دهن‌کجی بزرگی بود که با همت پنهانی چهار زن آزاده رقم می‌خورد

شاید عراقی‌ها از دست معصومه و حلیمه و فاطمه و شمسی به تنگ آمده بودند که آن روز، صبحی فرمانده اردوگاه

عنبر به آنان گفت: شما به زودی به ایران می‌روید

….و